Bastırdığın Her Şey Er Ya Da Geç Geri Döner: Gerçek Benlik ve Maskelerimiz
İnsan bazen kendisine ait olmayan bir hayatı o kadar güzel yaşar ki bir süre sonra başrolün kendisine ait olduğunu sanır. Herkese göre ayrı bir karakter, her ortama uygun ayrı bir yüz... Peki, bütün bu roller bittiğinde geriye kim kalır?
Hiç kendin
olmadığın hâlde çok sevildiğini düşündün mü? Ya da insanların sevdiği kişinin
gerçekten sen olup olmadığını hiç sorguladın mı?
Hayatımızda
bazı zamanlar vardır, kabul görmek için çırpındığımız. Bu zamanlarda gerçek
kimliğimizi saklamayı tercih ederiz. Toplum normlarına göre sahte bir persona
yaratır, onu vitrine koyarız. Hatta o rol için biçilmiş kaftan olduğumuzu bile
düşünebiliriz. Bir süre sonra yarattığımız karakteri benimsemeye, hatta onunla
özdeşleşmeye başlarız. Oysa belki de yaptığımız tek şey, başkalarının görmek
istediği kişiye dönüşmeye çalışmaktır.
Bir süre o
persona bizimle birlikte gelir, sohbetlerimize girer, dolabımızda saklanır.
Tıpkı bir kıyafet seçer gibi, ihtiyaç hâlinde onu giymek için bekletiriz. Kimi
zaman öyle alışırız ki bu kıyafete, üzerimizden çıkarmayı bile düşünmeyiz.
Bu durum iş
hayatında da oldukça fazla yer edinir aslında. Ast ve üstlerimiz için ayrı ayrı
maskeler ediniriz mesela. Evde ebeveyn ya da çocuk, ilişkide sorumlu, saygılı,
hatta mükemmel bir sevgili olmak için maske takınırız. Jung'un persona
kavramıyla açıklayabileceğimiz bu toplumsal yüzler, zamanla yedi başlı bir
ejderhaya dönüşür adeta. Hangisini ne zaman takmamız gerektiğiyle o kadar
ilgiliyizdir ki kendimizi dinlemeyi aklımızdan bile geçirmeyiz. Bir bakmışız,
kendi hayatımızı yaşamaktan çok başkalarının beklentilerine yetişmeye
çalışıyoruz.
Buraya kadar
her şey mükemmel, evet, sorunsuz. Çevremizden kabul görüyor, uyumlu bulunuyor,
belki de takdir ediliyoruz. Ama o da ne? İçeride bir şeyler değişmeye başlıyor.
Derinlerden bir ses geliyor: Gerçek benlik!
İstediğin,
yapmaktan keyif aldığın, özgürlükçü yapın kendini sıka sıka buraya kadar geldi.
Artık özgürlüğün geri çağırıyor seni! İnsanları düşünerek, sırf kabul görmek
için vazgeçtiğin ne varsa geri dönüyor. Bazen bir huzursuzluk, bazen anlamsız
bir öfke, bazen de artık hiçbir şeye tahammül edememe hâli olarak kendini
gösteriyor. Çünkü bastırmak, ortadan kaldırmak değildir. Yalnızca bir
süreliğine görmezden gelmektir.
Peki, bütün
bu roller bittiğinde geriye kim kalır? Yıllarca başkalarının beklentilerine
göre şekillendirdiğimiz kişiliğimiz mi, yoksa bir köşede kendisini bekleyen
gerçek benliğimiz mi?
Kendimizi
değiştirmekten ziyade olduğumuz gibi kalalım. Elbette insan değişir, gelişir ve
dönüşür. Ancak bu dönüşüm kendi isteğimizle gerçekleştiğinde anlamlıdır. Sırf
kabul görmek için kendimizden eksilmek, gelişmek değildir. Belki bu şekilde
herkesin bizi kabul etmesini sağlayamayız. Fakat kendimizi değiştirmektense
bizi olduğumuz gibi sevmeyen kişilerin hayatımızdaki yerini değiştirmek daha
mantıklı, her zaman için.
Bir de
olayın şu boyutunu ele almak lazım: İlişkinin başında verdiğin taviz, daha
sonradan "Sen çok değiştin, böyle değildin." cümlesiyle geri
dönecektir. Tecrübelerden biridir bu.
Oysa belki
de değişen biz değilizdir. Başlangıçta karşımızdaki insanı kaybetmemek için
susturduğumuz düşüncelerimizi, görmezden geldiğimiz sınırlarımızı ve
vazgeçtiğimiz isteklerimizi artık saklamak istemiyoruzdur. Karşımızdaki kişinin
alıştığı şey de gerçek biz değil, ona sunduğumuz o uyumlu versiyonumuzdur.
Peki, seni
sevenler gerçekten seni mi seviyor, yoksa onlara sunduğun karakteri mi? Bir gün
bütün tavizlerini geri aldığında, karşındaki insan seni hâlâ aynı şekilde
sevecek mi?
İnsanların
bizi tanımasını isterken onlara yalnızca kabul göreceğini düşündüğümüz
taraflarımızı gösterirsek, bir gün gerçek yüzümüzle karşılaştıklarında
şaşırmalarını da beklememeliyiz. Çünkü bir başkasının bizi tanıması için önce
kendimizi saklamaktan vazgeçmemiz gerekir.
Belki de
yıllardır içimizde büyüttüğümüz o huzursuzluk, susturduğumuz tarafımızın kapıyı
çalma biçimidir. Ne kadar ertelersek erteleyelim, kendimizle karşılaşacağımız
bir gün mutlaka gelir. Vazgeçtiğimiz arzular, söyleyemediğimiz cümleler ve
bastırdığımız duygular bir şekilde yeniden karşımıza çıkar.
Çünkü insan,
kendi iç dünyasından sonsuza kadar kaçamaz.
Peki, sen en
son ne zaman yalnızca kendin oldun? En son ne zaman birilerinin ne düşüneceğini
hesaplamadan bir karar verdin? Belki de artık kendimize sormamız gereken soru
budur.
Bastırdığın
her şey er ya da geç geri döner. Bazen bir öfke, bazen bir ayrılık, bazen de
aynada uzun uzun baktığın o yabancı yüz olarak.

Yorumlar
Yorum Gönder