Bastırdığın Her Şey Er Ya Da Geç Geri Döner: Gerçek Benlik ve Maskelerimiz

İnsan bazen kendisine ait olmayan bir hayatı o kadar güzel yaşar ki bir süre sonra başrolün kendisine ait olduğunu sanır. Herkese göre ayrı bir karakter, her ortama uygun ayrı bir yüz... Peki, bütün bu roller bittiğinde geriye kim kalır?

Hiç kendin olmadığın hâlde çok sevildiğini düşündün mü? Ya da insanların sevdiği kişinin gerçekten sen olup olmadığını hiç sorguladın mı?

Hayatımızda bazı zamanlar vardır, kabul görmek için çırpındığımız. Bu zamanlarda gerçek kimliğimizi saklamayı tercih ederiz. Toplum normlarına göre sahte bir persona yaratır, onu vitrine koyarız. Hatta o rol için biçilmiş kaftan olduğumuzu bile düşünebiliriz. Bir süre sonra yarattığımız karakteri benimsemeye, hatta onunla özdeşleşmeye başlarız. Oysa belki de yaptığımız tek şey, başkalarının görmek istediği kişiye dönüşmeye çalışmaktır.

Bir süre o persona bizimle birlikte gelir, sohbetlerimize girer, dolabımızda saklanır. Tıpkı bir kıyafet seçer gibi, ihtiyaç hâlinde onu giymek için bekletiriz. Kimi zaman öyle alışırız ki bu kıyafete, üzerimizden çıkarmayı bile düşünmeyiz.

Bu durum iş hayatında da oldukça fazla yer edinir aslında. Ast ve üstlerimiz için ayrı ayrı maskeler ediniriz mesela. Evde ebeveyn ya da çocuk, ilişkide sorumlu, saygılı, hatta mükemmel bir sevgili olmak için maske takınırız. Jung'un persona kavramıyla açıklayabileceğimiz bu toplumsal yüzler, zamanla yedi başlı bir ejderhaya dönüşür adeta. Hangisini ne zaman takmamız gerektiğiyle o kadar ilgiliyizdir ki kendimizi dinlemeyi aklımızdan bile geçirmeyiz. Bir bakmışız, kendi hayatımızı yaşamaktan çok başkalarının beklentilerine yetişmeye çalışıyoruz.

Buraya kadar her şey mükemmel, evet, sorunsuz. Çevremizden kabul görüyor, uyumlu bulunuyor, belki de takdir ediliyoruz. Ama o da ne? İçeride bir şeyler değişmeye başlıyor. Derinlerden bir ses geliyor: Gerçek benlik!

İstediğin, yapmaktan keyif aldığın, özgürlükçü yapın kendini sıka sıka buraya kadar geldi. Artık özgürlüğün geri çağırıyor seni! İnsanları düşünerek, sırf kabul görmek için vazgeçtiğin ne varsa geri dönüyor. Bazen bir huzursuzluk, bazen anlamsız bir öfke, bazen de artık hiçbir şeye tahammül edememe hâli olarak kendini gösteriyor. Çünkü bastırmak, ortadan kaldırmak değildir. Yalnızca bir süreliğine görmezden gelmektir.

Peki, bütün bu roller bittiğinde geriye kim kalır? Yıllarca başkalarının beklentilerine göre şekillendirdiğimiz kişiliğimiz mi, yoksa bir köşede kendisini bekleyen gerçek benliğimiz mi?

Kendimizi değiştirmekten ziyade olduğumuz gibi kalalım. Elbette insan değişir, gelişir ve dönüşür. Ancak bu dönüşüm kendi isteğimizle gerçekleştiğinde anlamlıdır. Sırf kabul görmek için kendimizden eksilmek, gelişmek değildir. Belki bu şekilde herkesin bizi kabul etmesini sağlayamayız. Fakat kendimizi değiştirmektense bizi olduğumuz gibi sevmeyen kişilerin hayatımızdaki yerini değiştirmek daha mantıklı, her zaman için.

Bir de olayın şu boyutunu ele almak lazım: İlişkinin başında verdiğin taviz, daha sonradan "Sen çok değiştin, böyle değildin." cümlesiyle geri dönecektir. Tecrübelerden biridir bu.

Oysa belki de değişen biz değilizdir. Başlangıçta karşımızdaki insanı kaybetmemek için susturduğumuz düşüncelerimizi, görmezden geldiğimiz sınırlarımızı ve vazgeçtiğimiz isteklerimizi artık saklamak istemiyoruzdur. Karşımızdaki kişinin alıştığı şey de gerçek biz değil, ona sunduğumuz o uyumlu versiyonumuzdur.

Peki, seni sevenler gerçekten seni mi seviyor, yoksa onlara sunduğun karakteri mi? Bir gün bütün tavizlerini geri aldığında, karşındaki insan seni hâlâ aynı şekilde sevecek mi?

İnsanların bizi tanımasını isterken onlara yalnızca kabul göreceğini düşündüğümüz taraflarımızı gösterirsek, bir gün gerçek yüzümüzle karşılaştıklarında şaşırmalarını da beklememeliyiz. Çünkü bir başkasının bizi tanıması için önce kendimizi saklamaktan vazgeçmemiz gerekir.

Belki de yıllardır içimizde büyüttüğümüz o huzursuzluk, susturduğumuz tarafımızın kapıyı çalma biçimidir. Ne kadar ertelersek erteleyelim, kendimizle karşılaşacağımız bir gün mutlaka gelir. Vazgeçtiğimiz arzular, söyleyemediğimiz cümleler ve bastırdığımız duygular bir şekilde yeniden karşımıza çıkar.

Çünkü insan, kendi iç dünyasından sonsuza kadar kaçamaz.

Peki, sen en son ne zaman yalnızca kendin oldun? En son ne zaman birilerinin ne düşüneceğini hesaplamadan bir karar verdin? Belki de artık kendimize sormamız gereken soru budur.

Bastırdığın her şey er ya da geç geri döner. Bazen bir öfke, bazen bir ayrılık, bazen de aynada uzun uzun baktığın o yabancı yüz olarak.

 



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz Bunu Benim Sesim Sandınız

Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak

Kendine Biçilen Yerden Taşmak