Nihal Alkan

İyileşmek, yüzleşmekten geçer.  Korkularımızla, hüznümüzle, ayrılıklarımızla ve en çok da kendimizle yüzleşmekten... Bazen bir vedanın ardından, Kimi zaman hiç beklemediğimiz bir kaybın ortasında, çoğu zaman da herkes hayatına devam ederken biz olduğumuz yerde kalmışken anlarız bunu. Bazı vedalar ebedidir, bazıları ise insanın içinde uzun süre devam eder. Her ikisinin de yasını tutmak gerekir. Maskemizi bir kere olsun çıkarmak ve kendimize sormak gerekir:  “İyi miyim?”  Değilsin.   Ve olmak zorunda da değilsin. Çünkü nedense iyi olmadığımızı söylemekten çok korkuyoruz. Sanki üzülmek bir başarısızlık, ağlamak bir güçsüzlük, dağılıp toparlanamamak ise utanılacak bir şeymiş gibi...  Aslında çığlık çığlığa haykırmak varken, çığlıkların içinde susmak daha çok yoruyor insanı. Özellikle de güçlü durmaya çalışmak... Biri seni üzgün görür ve hemen etiketi yapıştırır: “Güçsüz.” “Ağlak.” “Sulu göz.” “Abartıyor.”   Senden daha mı önemli o etiket? Hislerinden...