İyi Değilim, Ne Olmuş? | İyileşmek Yüzleşmekten Geçer

İyileşmek, yüzleşmekten geçer. 

Korkularımızla, hüznümüzle, ayrılıklarımızla ve en çok da kendimizle yüzleşmekten...

Bazen bir vedanın ardından, Kimi zaman hiç beklemediğimiz bir kaybın ortasında, çoğu zaman da herkes hayatına devam ederken biz olduğumuz yerde kalmışken anlarız bunu. Bazı vedalar ebedidir, bazıları ise insanın içinde uzun süre devam eder. Her ikisinin de yasını tutmak gerekir.

Maskemizi bir kere olsun çıkarmak ve kendimize sormak gerekir: 

“İyi miyim?” 

Değilsin.  Ve olmak zorunda da değilsin. Çünkü nedense iyi olmadığımızı söylemekten çok korkuyoruz. Sanki üzülmek bir başarısızlık, ağlamak bir güçsüzlük, dağılıp toparlanamamak ise utanılacak bir şeymiş gibi... 

Aslında çığlık çığlığa haykırmak varken, çığlıkların içinde susmak daha çok yoruyor insanı.

Özellikle de güçlü durmaya çalışmak... Biri seni üzgün görür ve hemen etiketi yapıştırır: “Güçsüz.” “Ağlak.” “Sulu göz.” “Abartıyor.”  

Senden daha mı önemli o etiket? Hislerinden, sağlığından, canının yanmasından daha mı önemli? Tabii ki değil.

“Evet, canım acıyor. Ne olmuş yani?”

Benim yolumdan geçen anlar beni. Benim yaşadıklarımı yaşamayan birinin, benim nasıl hissetmem gerektiğine karar vermesi neden bu kadar önemli olsun?

Hele bir de “Ben olsam şöyle yapardım.” diyenler var. Yaparsın canım, merak etme. Sen bir yaşa, sonra konuşalım. İnsan yaşamadığı şey hakkında ne kadar da emin konuşabiliyor. Sınanmamışlığın o kibri, ne çirkin şey... Herkesin hayatı uzaktan kolay.

Ta ki o insanın kendi hayatının içine düşene kadar. Neyse ki böyle insanlara cevabımız belli:

"Karma aşkım." Aynısını değil belki ama çok benzerini yaşatır sana. Bakalım sen o zaman nasıl tepki vereceksin. İzleyeceğiz. Full HD. :)

Şaka bir yana...

Gerçekten de insanın başkalarına verecek hiçbir hesabı yok. Bu senin hayatın. Üzüleceksen üzül. Ağlayacaksan ağla. Âşık olacaksan âşık ol. Bir gün hiçbir şey yapmak istemiyorsan hiçbir şey yapma. Kahkaha at. Dans et. Sus. Kız. Barış. Git. Kal.

Ama ne yapıyorsan hissederek yap. Çünkü hayatı sürekli “İnsanlar ne der?” diye yaşarsak, bir gün dönüp kendimize “Peki ben ne yaşadım?” diye sormak zorunda kalabiliriz.

Ve galiba en acı tarafı da bu olur. Hepimiz finalde ölüyoruz. Madem öyle...

Yaşamadan ölmeyelim. 

Yer: İstanbul, Türkiye

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz Bunu Benim Sesim Sandınız

Resim
   Sevgi, insandan başka şeylere verildiğinde daha berraktır. Bir çiçeği severken karşılık beklenmez. Gökyüzünü severken terk edilme korkusu duyulmaz. Bu yüzden sevgi , böyle zamanlarda daha saf görünür; sessiz, zarif ve hafif. Fakat sevgi insana yöneldiğinde değişir. İnsan, sevginin içine korkularını, beklentilerini ve eksikliklerini katar. Sevmek ile sahip olmayı birbirine karıştırır. Kıskançlığı sevgi, bağımlılığı aşk sanır. Oysa bunlar sevginin kendisi değil, yalnızca gölgesidir. Yine de bütün gölgelerine rağmen sevgi, hayatın en güzel rüyasıdır. İçine düşen bir ışık gibi insanı hafifleten, olduğu yerden çözüp özgürleştiren bir histir. Belki de bu yüzden insan ondan kolay kolay vazgeçemez. Bazı hikâyeler yüksek sesle anlatılmaz. Çünkü adı söylense küçülür, detayı verilse herkesleşir. Oysa bazı şeyler yalnızca iki kişinin bildiği kadar gerçektir. Kimileri hayatına gürültüyle girmez. Yavaş yavaş yerleşir içine. Bir cümlenin arasına saklanır, bir şarkının nakaratında belirir,...
Devamı

Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak

Resim
Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak İnsan bazen kalabalık bir evin içinde bile kendini yalnız hissedebilir. Üstelik bu yalnızlık yabancılar arasında değil, en yakınında duran insanın yanında ortaya çıkar. Çünkü bazı evliliklerde iki kişi aynı hayatı paylaşır ama aynı tarafta durmaz. İşte o zaman evlilik, birlikte kurulan bir hayat olmaktan çıkar; yan yana fakat ayrı yaşanan bir düzene dönüşür. Evlilik üzerine konuşurken sıkça şu cümle kurulur: “Evlilik iki kişinin bir hayat kurmasıdır.” Oysa mesele yalnızca aynı çatı altında yaşamak değildir. Asıl mesele, gerçekten “biz” olabilmektir. Çünkü evlilikle birlikte hayata yalnızca bir insan eklenmez; aynı zamanda yeni bir aile kurulur. Ve bu yeni yapının merkezinde artık iki kişi vardır. Bu bilince sahip olan insanlar zor zamanlarda bile partnerlerinin yanında durmayı başarır. Üstelik bu duruş yalnızca eşlerine değil, çevrelerine de güçlü bir mesaj verir. Ailelerin gelin ya da damada yaklaşımı da çoğu zaman bu sınırlar içinde şekille...
Devamı

Kendine Biçilen Yerden Taşmak

Resim
Kadın olmak, bana anlatıldığı gibi yalnızca var olmak değildi. Bunu bana öğrettiklerinde değil; susmam gereken yerleri öğrendiğimde anladım. Ne zaman fazla olduğumu, ne kadarının “yeterli” sayıldığını, hangi cümlede eksilmem gerektiğini öğrendiğimde... İnsan bazen kendine biçilen yer kadar var olabiliyormuş ve en çok da o yerin dışına taştığında fark ediyormuş kendini. Bir gün, aynı şeyi savunduğumu sandığım kadınlarla aynı masada oturdum. Kelimelerimiz benzerdi, cümlelerimiz tanıdıktı ama bakışlarımız birbirimizi tartıyordu. Sanki kim daha az kırılmış, kim daha çok dayanmış, kim daha “doğru” yaşamış; sessizce ölçülüyordu. İşte o an fark ettim: Aynı yerden yaralananlar bile birbirine her zaman merhem olmuyordu. Çünkü kadın, yalnızca erkekle değil; bazen en yakınıyla da sınanıyordu. Ve bazen en derin yaralar, en tanıdık ellerden geliyordu. En yakınım sandığım gözlerde bile, başardığım her şeyin ardından ince bir gölge gördüm. Sevinç değildi bu; daha çok duraksayan bir bakış, içten içe...
Devamı