Sevgili İnsanlar: Birbirimizi Sevmeyi Neden Unuttuk?

Sevgili İnsanlar, Sanırım birbirimizi sevmeyi tam olarak öğrenemedik. Ne yapacağımızı biliyoruz belki. Nasıl tanışılacağını. Nasıl konuşulacağını. Ama iş birlikte kalmaya gelince işler karışıyor. Sorumluluğu pek bilmiyoruz. Anlaşılmak istiyoruz ama anlamayı unutuyoruz. Sevilmek istiyoruz ama sevmeyi çoğu zaman cesaret sanıyoruz. Belki de bu yüzden birbirimizi bu kadar yoruyoruz. 

Kadınlarla başladım düşünmeye. Sonra erkeklere baktım. En sonunda aynı yere çıktım. Hepimizin yükleri farklıydı ama yaralarımız birbirine benziyordu. Kadınlar kendilerini unutarak güçlü olmaya çalıştı. Erkeklere ise güçlü görünmeleri öğretildi. Bir taraf sürekli vermekten yoruldu, diğer taraf hissettiklerini göstermemekten. Sonra aynı masaya oturup birbirimizi anlamamızı bekledik. Ama çoğu zaman kendi yükümüzü bile tanımıyorduk. 

İlişki iki kişinin birbirini tamamlaması değil, birbirine eşlik etmesiydi. Kimsenin kimseyi kurtarması ya da taşıması gerekmiyordu. Yalnızca birlikte yürümek gerekiyordu. Ve ne olur, sevgiyi fedakârlıkla karıştırmayın. Kendinizi kaybettiğiniz şeyin adı sevgi olmuyor çoğu zaman. Birini sevmek, kendinizden vazgeçmek değildir. Birini sevmek, onunla birlikte büyüyebilmektir. Bir insan kalbinizi kırdı diye acısını başka insanlardan çıkarmayın. Çünkü kalp kırıklığı yalnızca size ait bir duygu değil. Hepimizin canı yanıyor ve hepimiz bazen yanlış insanlara güvenebiliyoruz. Bu yüzden kimseyi bir başkasının bıraktığı yaranın ilacı yapmayın. İnsanlar yara bandı değil. Kendi hikâyeleri, kendi korkuları ve kendi yaraları olan insanlar. Kimse mükemmel bir kadın ya da erkek aramıyor. 

Hepimiz aynı şeyi arıyoruz. Yanında kendimiz olabildiğimiz birini... Susunca da anlaşılabildiğimiz birini... Güvende hissettiğimiz birini... Ve belki bütün mesele burada. Sevgi hissetmek kadar, onu gösterebilmekte. Haklı çıkmak kadar, anlayabilmekte. Ve bir gün cesaret edip birine; "Ben burada kalmak istiyorum." diyebilmekte.

Sevgiyle,

Bir İnsan



Nihal alkan

Yer: Türkiye

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz Bunu Benim Sesim Sandınız

Resim
   Sevgi, insandan başka şeylere verildiğinde daha berraktır. Bir çiçeği severken karşılık beklenmez. Gökyüzünü severken terk edilme korkusu duyulmaz. Bu yüzden sevgi , böyle zamanlarda daha saf görünür; sessiz, zarif ve hafif. Fakat sevgi insana yöneldiğinde değişir. İnsan, sevginin içine korkularını, beklentilerini ve eksikliklerini katar. Sevmek ile sahip olmayı birbirine karıştırır. Kıskançlığı sevgi, bağımlılığı aşk sanır. Oysa bunlar sevginin kendisi değil, yalnızca gölgesidir. Yine de bütün gölgelerine rağmen sevgi, hayatın en güzel rüyasıdır. İçine düşen bir ışık gibi insanı hafifleten, olduğu yerden çözüp özgürleştiren bir histir. Belki de bu yüzden insan ondan kolay kolay vazgeçemez. Bazı hikâyeler yüksek sesle anlatılmaz. Çünkü adı söylense küçülür, detayı verilse herkesleşir. Oysa bazı şeyler yalnızca iki kişinin bildiği kadar gerçektir. Kimileri hayatına gürültüyle girmez. Yavaş yavaş yerleşir içine. Bir cümlenin arasına saklanır, bir şarkının nakaratında belirir,...
Devamı

Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak

Resim
Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak İnsan bazen kalabalık bir evin içinde bile kendini yalnız hissedebilir. Üstelik bu yalnızlık yabancılar arasında değil, en yakınında duran insanın yanında ortaya çıkar. Çünkü bazı evliliklerde iki kişi aynı hayatı paylaşır ama aynı tarafta durmaz. İşte o zaman evlilik, birlikte kurulan bir hayat olmaktan çıkar; yan yana fakat ayrı yaşanan bir düzene dönüşür. Evlilik üzerine konuşurken sıkça şu cümle kurulur: “Evlilik iki kişinin bir hayat kurmasıdır.” Oysa mesele yalnızca aynı çatı altında yaşamak değildir. Asıl mesele, gerçekten “biz” olabilmektir. Çünkü evlilikle birlikte hayata yalnızca bir insan eklenmez; aynı zamanda yeni bir aile kurulur. Ve bu yeni yapının merkezinde artık iki kişi vardır. Bu bilince sahip olan insanlar zor zamanlarda bile partnerlerinin yanında durmayı başarır. Üstelik bu duruş yalnızca eşlerine değil, çevrelerine de güçlü bir mesaj verir. Ailelerin gelin ya da damada yaklaşımı da çoğu zaman bu sınırlar içinde şekille...
Devamı

Kendine Biçilen Yerden Taşmak

Resim
Kadın olmak, bana anlatıldığı gibi yalnızca var olmak değildi. Bunu bana öğrettiklerinde değil; susmam gereken yerleri öğrendiğimde anladım. Ne zaman fazla olduğumu, ne kadarının “yeterli” sayıldığını, hangi cümlede eksilmem gerektiğini öğrendiğimde... İnsan bazen kendine biçilen yer kadar var olabiliyormuş ve en çok da o yerin dışına taştığında fark ediyormuş kendini. Bir gün, aynı şeyi savunduğumu sandığım kadınlarla aynı masada oturdum. Kelimelerimiz benzerdi, cümlelerimiz tanıdıktı ama bakışlarımız birbirimizi tartıyordu. Sanki kim daha az kırılmış, kim daha çok dayanmış, kim daha “doğru” yaşamış; sessizce ölçülüyordu. İşte o an fark ettim: Aynı yerden yaralananlar bile birbirine her zaman merhem olmuyordu. Çünkü kadın, yalnızca erkekle değil; bazen en yakınıyla da sınanıyordu. Ve bazen en derin yaralar, en tanıdık ellerden geliyordu. En yakınım sandığım gözlerde bile, başardığım her şeyin ardından ince bir gölge gördüm. Sevinç değildi bu; daha çok duraksayan bir bakış, içten içe...
Devamı