Hayata Mektup: Bazen Kaybetmek de Kazanmaktır

Sevgili Hayat, Seninle ilgili söyleyecek çok şeyim var. Öncelikle şunu itiraf etmeliyim: Seni daha kolay sanmıştım. Çocukken her şeyin bir sırası olduğunu düşünüyordum. Okulu bitirecektik. Meslek sahibi olacaktık. Sevecektik. Sevilecektik. Mutlu olacaktık. Meğer hiçbir şey o kadar düz ilerlemiyormuş. Senin başka planların varmış. Ben plan yaparken sen sürpriz hazırlıyormuşsun. Hem de pek komik olmayanlarından... 

Bir gün her şey yolunda giderken ertesi gün bambaşka biri olabiliyormuş insan. Bir telefonla, bir haberle, bir vedayla... Bunu senden öğrendim. Uzun yıllar sana kızdım. Neden bazı insanlar geldi? Neden gittiler? Neden bazı kapılar açılmadı? Niçin bazı dualar cevapsız kaldı? Şimdi dönüp baktığımda ilginç bir şey fark ediyorum. O gün üzülerek baktığım bazı olaylar, bugün beni ben yapan şeylere dönüşmüş. Kalmasını istediğim bazı insanlar gitmiş. İyi ki gitmişler. Bitti diye ağladığım bazı hikâyeler var. İyi ki bitmişler. Eskiden senden sürekli cevap bekliyordum. Şimdi doğru soruları bulmanın daha önemli olduğunu düşünüyorum.

Polyanna değilim hayat. Karanlığı da gördüm. Kayıpları da... Hayal kırıklıklarını da... Ama bütün bunlara rağmen senden vazgeçmedim. Çünkü ne kadar yorarsan yor, ne kadar şaşırtırsan şaşırt, içinde hâlâ heyecan duyduğum şeyler var. 

Bir de zaman... Eskiden geçmiyorsun diye kızıyordum. Şimdi bu kadar hızlı geçtiğin için sitem ediyorum. Seni durduramayacağımı biliyorum. Ama bundan sonra senden kaçmaya çalışmayacağım. Yaşadığım anları daha fark ederek yaşayabilirim. Hâlâ görmek istediğim yerler... Tanımak istediğim insanlar... Kurmak istediğim hayaller var. Bu yüzden sana küs gitmek istemiyorum. 

Elinden geleni yaptın. Ben de elimden geleni yapacağım. Ve yolun sonunda kim haklı çıkarsa çıksın... Şunu söyleyebilirim: Güzel bir hikâyeydi.

Sevgiyle,

Ben.


Nihal Alkan

Yer: Karadağ

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz Bunu Benim Sesim Sandınız

Resim
   Sevgi, insandan başka şeylere verildiğinde daha berraktır. Bir çiçeği severken karşılık beklenmez. Gökyüzünü severken terk edilme korkusu duyulmaz. Bu yüzden sevgi , böyle zamanlarda daha saf görünür; sessiz, zarif ve hafif. Fakat sevgi insana yöneldiğinde değişir. İnsan, sevginin içine korkularını, beklentilerini ve eksikliklerini katar. Sevmek ile sahip olmayı birbirine karıştırır. Kıskançlığı sevgi, bağımlılığı aşk sanır. Oysa bunlar sevginin kendisi değil, yalnızca gölgesidir. Yine de bütün gölgelerine rağmen sevgi, hayatın en güzel rüyasıdır. İçine düşen bir ışık gibi insanı hafifleten, olduğu yerden çözüp özgürleştiren bir histir. Belki de bu yüzden insan ondan kolay kolay vazgeçemez. Bazı hikâyeler yüksek sesle anlatılmaz. Çünkü adı söylense küçülür, detayı verilse herkesleşir. Oysa bazı şeyler yalnızca iki kişinin bildiği kadar gerçektir. Kimileri hayatına gürültüyle girmez. Yavaş yavaş yerleşir içine. Bir cümlenin arasına saklanır, bir şarkının nakaratında belirir,...
Devamı

Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak

Resim
Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak İnsan bazen kalabalık bir evin içinde bile kendini yalnız hissedebilir. Üstelik bu yalnızlık yabancılar arasında değil, en yakınında duran insanın yanında ortaya çıkar. Çünkü bazı evliliklerde iki kişi aynı hayatı paylaşır ama aynı tarafta durmaz. İşte o zaman evlilik, birlikte kurulan bir hayat olmaktan çıkar; yan yana fakat ayrı yaşanan bir düzene dönüşür. Evlilik üzerine konuşurken sıkça şu cümle kurulur: “Evlilik iki kişinin bir hayat kurmasıdır.” Oysa mesele yalnızca aynı çatı altında yaşamak değildir. Asıl mesele, gerçekten “biz” olabilmektir. Çünkü evlilikle birlikte hayata yalnızca bir insan eklenmez; aynı zamanda yeni bir aile kurulur. Ve bu yeni yapının merkezinde artık iki kişi vardır. Bu bilince sahip olan insanlar zor zamanlarda bile partnerlerinin yanında durmayı başarır. Üstelik bu duruş yalnızca eşlerine değil, çevrelerine de güçlü bir mesaj verir. Ailelerin gelin ya da damada yaklaşımı da çoğu zaman bu sınırlar içinde şekille...
Devamı

Kendine Biçilen Yerden Taşmak

Resim
Kadın olmak, bana anlatıldığı gibi yalnızca var olmak değildi. Bunu bana öğrettiklerinde değil; susmam gereken yerleri öğrendiğimde anladım. Ne zaman fazla olduğumu, ne kadarının “yeterli” sayıldığını, hangi cümlede eksilmem gerektiğini öğrendiğimde... İnsan bazen kendine biçilen yer kadar var olabiliyormuş ve en çok da o yerin dışına taştığında fark ediyormuş kendini. Bir gün, aynı şeyi savunduğumu sandığım kadınlarla aynı masada oturdum. Kelimelerimiz benzerdi, cümlelerimiz tanıdıktı ama bakışlarımız birbirimizi tartıyordu. Sanki kim daha az kırılmış, kim daha çok dayanmış, kim daha “doğru” yaşamış; sessizce ölçülüyordu. İşte o an fark ettim: Aynı yerden yaralananlar bile birbirine her zaman merhem olmuyordu. Çünkü kadın, yalnızca erkekle değil; bazen en yakınıyla da sınanıyordu. Ve bazen en derin yaralar, en tanıdık ellerden geliyordu. En yakınım sandığım gözlerde bile, başardığım her şeyin ardından ince bir gölge gördüm. Sevinç değildi bu; daha çok duraksayan bir bakış, içten içe...
Devamı