Hafıza Yüzleri Değil Hisleri Saklar: Psikoloji Ne Söylüyor?

Bazen insan, yıllardır adını bile anmadığı birinin gölgesiyle uyanır. 

Hayat devam etmiştir. Mevsimler değişmiş, şehirler değişmiş, belki insanlar da değişmiştir. Bir zamanlar her gün düşündüğün biri, artık günlerinin hiçbir yerine uğramıyordur. Öyle sanırsın.

Sonra bir sabah, hiçbir davet göndermediğin hâlde geçmiş sessizce kapını çalar.

İnsan ilk anda bunu özlem zanneder. "Demek ki unutamamışım." diye düşünür. Oysa  hafızanın anlatmak istediği bambaşka bir hikâye vardır.

Çünkü hafıza, yalnızca insanları saklamaz. Onların yanında hissettiklerimizi, kurduğumuz hayalleri, yarım kalan cümleleri ve cevapsız bırakılmış soruları da saklar. Aradan yıllar geçse bile bazen tek bir an, hepsini yeniden gün yüzüne çıkarabilir.

Bu yüzden bazı insanlar, hayatımızdan gitmelerine rağmen zihnimizden tamamen silinmez. Çünkü unutmak, bir yüzü hafızadan çıkarmak değildir. Bazen unutamadığımız şey, o insanın yanında olduğumuz kişidir.

Peki neden yıllar sonra bile hiç beklemediğimiz bir anda geçmiş aklımıza gelir? Psikolojiye göre bunun cevabı, hafızanın yüzleri değil, hisleri saklamasında gizlidir.

Belki de özlediğimiz bir insan değil; onun yanında kurduğumuz ihtimallerdir.

Psikoloji, rüyaların ve anıların zaman zaman beynin duygusal deneyimleri yeniden işlemesinin bir parçası olabileceğini söyler. Belki de zihnimiz, kapanmış sandığımız bazı sayfaları tekrar açmak için değil; gerçekten kapatabilmek için önümüze getiriyordur.

Kim bilir... belki rüyalar, geçmişe dönmemiz için değil; artık ondan korkmadan yürüyebildiğimizi fark etmemiz için görülüyordur.


Nihal Alkan

Yer: Çatalca, İstanbul, Türkiye

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz Bunu Benim Sesim Sandınız

Resim
   Sevgi, insandan başka şeylere verildiğinde daha berraktır. Bir çiçeği severken karşılık beklenmez. Gökyüzünü severken terk edilme korkusu duyulmaz. Bu yüzden sevgi , böyle zamanlarda daha saf görünür; sessiz, zarif ve hafif. Fakat sevgi insana yöneldiğinde değişir. İnsan, sevginin içine korkularını, beklentilerini ve eksikliklerini katar. Sevmek ile sahip olmayı birbirine karıştırır. Kıskançlığı sevgi, bağımlılığı aşk sanır. Oysa bunlar sevginin kendisi değil, yalnızca gölgesidir. Yine de bütün gölgelerine rağmen sevgi, hayatın en güzel rüyasıdır. İçine düşen bir ışık gibi insanı hafifleten, olduğu yerden çözüp özgürleştiren bir histir. Belki de bu yüzden insan ondan kolay kolay vazgeçemez. Bazı hikâyeler yüksek sesle anlatılmaz. Çünkü adı söylense küçülür, detayı verilse herkesleşir. Oysa bazı şeyler yalnızca iki kişinin bildiği kadar gerçektir. Kimileri hayatına gürültüyle girmez. Yavaş yavaş yerleşir içine. Bir cümlenin arasına saklanır, bir şarkının nakaratında belirir,...
Devamı

Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak

Resim
Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak İnsan bazen kalabalık bir evin içinde bile kendini yalnız hissedebilir. Üstelik bu yalnızlık yabancılar arasında değil, en yakınında duran insanın yanında ortaya çıkar. Çünkü bazı evliliklerde iki kişi aynı hayatı paylaşır ama aynı tarafta durmaz. İşte o zaman evlilik, birlikte kurulan bir hayat olmaktan çıkar; yan yana fakat ayrı yaşanan bir düzene dönüşür. Evlilik üzerine konuşurken sıkça şu cümle kurulur: “Evlilik iki kişinin bir hayat kurmasıdır.” Oysa mesele yalnızca aynı çatı altında yaşamak değildir. Asıl mesele, gerçekten “biz” olabilmektir. Çünkü evlilikle birlikte hayata yalnızca bir insan eklenmez; aynı zamanda yeni bir aile kurulur. Ve bu yeni yapının merkezinde artık iki kişi vardır. Bu bilince sahip olan insanlar zor zamanlarda bile partnerlerinin yanında durmayı başarır. Üstelik bu duruş yalnızca eşlerine değil, çevrelerine de güçlü bir mesaj verir. Ailelerin gelin ya da damada yaklaşımı da çoğu zaman bu sınırlar içinde şekille...
Devamı

Kendine Biçilen Yerden Taşmak

Resim
Kadın olmak, bana anlatıldığı gibi yalnızca var olmak değildi. Bunu bana öğrettiklerinde değil; susmam gereken yerleri öğrendiğimde anladım. Ne zaman fazla olduğumu, ne kadarının “yeterli” sayıldığını, hangi cümlede eksilmem gerektiğini öğrendiğimde... İnsan bazen kendine biçilen yer kadar var olabiliyormuş ve en çok da o yerin dışına taştığında fark ediyormuş kendini. Bir gün, aynı şeyi savunduğumu sandığım kadınlarla aynı masada oturdum. Kelimelerimiz benzerdi, cümlelerimiz tanıdıktı ama bakışlarımız birbirimizi tartıyordu. Sanki kim daha az kırılmış, kim daha çok dayanmış, kim daha “doğru” yaşamış; sessizce ölçülüyordu. İşte o an fark ettim: Aynı yerden yaralananlar bile birbirine her zaman merhem olmuyordu. Çünkü kadın, yalnızca erkekle değil; bazen en yakınıyla da sınanıyordu. Ve bazen en derin yaralar, en tanıdık ellerden geliyordu. En yakınım sandığım gözlerde bile, başardığım her şeyin ardından ince bir gölge gördüm. Sevinç değildi bu; daha çok duraksayan bir bakış, içten içe...
Devamı