Geleceğime Bir Mektup: Umutla Beklediğim Günlere

Sevgili Geleceğim, Bu mektubu sana içimde taşıdığım nice umutla, hayallerle ve güzel dilekle yazıyorum. Henüz bilmiyorum. Kimlerin soframda yeri olacak... Benim için ayrılan sandalyeler hangi şehirlerde beni bekliyor olacak... Hangi sokaklardan geçeceğim... Hangi insanlarla yollarım kesişecek... Bilmiyorum. Hayatın en güzel tarafı bu. Henüz yaşanmamış olması. Keşfedilmemiş olması. Henüz beni şaşırtabilecek olması. Sende saklı ne çok şey var kim bilir... Henüz tanışmadığım insanlar... Hissetmediğim duygular... Henüz kurmadığım dostluklar. Hayalini bile kuramadığım güzellikler...

Belki bazı hayallerim gerçekleşecek. Belki bazıları bambaşka şekillere dönüşecek. Ama nedense senden hiç korkmuyorum. Çünkü ne zaman sana baksam karanlık değil, ışık görüyorum. Ne zaman seni düşünsem kayıp değil, ihtimal görüyorum. Aklıma gelsen içimde küçük bir heyecan beliriyor. Sanki bana sürekli aynı şeyi fısıldıyorsun: "Merak etme. 

Daha görmediğin güzel günler var." Ben de sana inanıyorum.  İnsanı ayakta tutan şey, her şeyin yolunda gitmesi değil. Bir gün yoluna gireceğine inanması. Bu yüzden senden kusursuz bir hayat istemiyorum. Hiç üzülmeyeceğim günler de... Hiç hata yapmayacağım yollar da istemiyorum. Sadece kendimi kaybetmeden yürümeyi başaralım. Merakımızı kaybetmeyelim. Heyecanımızı kaybetmeyelim. İyiliğe olan inancımızı kaybetmeyelim. Ne olursa olsun umut etmeyi bırakmayalım. Çünkü ben seni düşündüğümde geleceği değil, devam eden bir hikâyeyi görüyorum. Ve nedense o hikâyenin güzel bir yere varacağına inanıyorum. 

Belki her şey istediğimiz gibi olmayacak. Ama bir gün dönüp bugüne baktığında, verdiğin bütün mücadelelere değdiğini hissedeceğini düşünüyorum. O yüzden sana şimdiden teşekkür etmek istedim.

Henüz gelmedin. Ama içimdeki umutlarda uzun zamandır yaşıyorsun.

Sevgiyle,

Ben.

Nihal Alkan

Yer: Küçükköy, 10410 Ayvalık/Balıkesir, Türkiye

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz Bunu Benim Sesim Sandınız

Resim
   Sevgi, insandan başka şeylere verildiğinde daha berraktır. Bir çiçeği severken karşılık beklenmez. Gökyüzünü severken terk edilme korkusu duyulmaz. Bu yüzden sevgi , böyle zamanlarda daha saf görünür; sessiz, zarif ve hafif. Fakat sevgi insana yöneldiğinde değişir. İnsan, sevginin içine korkularını, beklentilerini ve eksikliklerini katar. Sevmek ile sahip olmayı birbirine karıştırır. Kıskançlığı sevgi, bağımlılığı aşk sanır. Oysa bunlar sevginin kendisi değil, yalnızca gölgesidir. Yine de bütün gölgelerine rağmen sevgi, hayatın en güzel rüyasıdır. İçine düşen bir ışık gibi insanı hafifleten, olduğu yerden çözüp özgürleştiren bir histir. Belki de bu yüzden insan ondan kolay kolay vazgeçemez. Bazı hikâyeler yüksek sesle anlatılmaz. Çünkü adı söylense küçülür, detayı verilse herkesleşir. Oysa bazı şeyler yalnızca iki kişinin bildiği kadar gerçektir. Kimileri hayatına gürültüyle girmez. Yavaş yavaş yerleşir içine. Bir cümlenin arasına saklanır, bir şarkının nakaratında belirir,...
Devamı

Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak

Resim
Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak İnsan bazen kalabalık bir evin içinde bile kendini yalnız hissedebilir. Üstelik bu yalnızlık yabancılar arasında değil, en yakınında duran insanın yanında ortaya çıkar. Çünkü bazı evliliklerde iki kişi aynı hayatı paylaşır ama aynı tarafta durmaz. İşte o zaman evlilik, birlikte kurulan bir hayat olmaktan çıkar; yan yana fakat ayrı yaşanan bir düzene dönüşür. Evlilik üzerine konuşurken sıkça şu cümle kurulur: “Evlilik iki kişinin bir hayat kurmasıdır.” Oysa mesele yalnızca aynı çatı altında yaşamak değildir. Asıl mesele, gerçekten “biz” olabilmektir. Çünkü evlilikle birlikte hayata yalnızca bir insan eklenmez; aynı zamanda yeni bir aile kurulur. Ve bu yeni yapının merkezinde artık iki kişi vardır. Bu bilince sahip olan insanlar zor zamanlarda bile partnerlerinin yanında durmayı başarır. Üstelik bu duruş yalnızca eşlerine değil, çevrelerine de güçlü bir mesaj verir. Ailelerin gelin ya da damada yaklaşımı da çoğu zaman bu sınırlar içinde şekille...
Devamı

Kendine Biçilen Yerden Taşmak

Resim
Kadın olmak, bana anlatıldığı gibi yalnızca var olmak değildi. Bunu bana öğrettiklerinde değil; susmam gereken yerleri öğrendiğimde anladım. Ne zaman fazla olduğumu, ne kadarının “yeterli” sayıldığını, hangi cümlede eksilmem gerektiğini öğrendiğimde... İnsan bazen kendine biçilen yer kadar var olabiliyormuş ve en çok da o yerin dışına taştığında fark ediyormuş kendini. Bir gün, aynı şeyi savunduğumu sandığım kadınlarla aynı masada oturdum. Kelimelerimiz benzerdi, cümlelerimiz tanıdıktı ama bakışlarımız birbirimizi tartıyordu. Sanki kim daha az kırılmış, kim daha çok dayanmış, kim daha “doğru” yaşamış; sessizce ölçülüyordu. İşte o an fark ettim: Aynı yerden yaralananlar bile birbirine her zaman merhem olmuyordu. Çünkü kadın, yalnızca erkekle değil; bazen en yakınıyla da sınanıyordu. Ve bazen en derin yaralar, en tanıdık ellerden geliyordu. En yakınım sandığım gözlerde bile, başardığım her şeyin ardından ince bir gölge gördüm. Sevinç değildi bu; daha çok duraksayan bir bakış, içten içe...
Devamı