Aşk ve Gurur Üzerine Yazılmış Bir Mektup

Sevgili Aşk, Seninle ilgili fikrim yıllar içinde çok değişti. Bir zamanlar seni bulunca her şeyin tamamlanacağını sanıyordum. Sonra seni kaybedince her şeyin biteceğini... İkisinde de yanılmışım. Bazen bir insanı değil, onunla kurduğum geleceği sevdim. Aşk bana mantığın her zaman işe yaramadığını öğretti. Ama mantığı tamamen kapatmanın da iyi bir fikir olmadığını...

Sana artık eskisi gibi bakmıyorum aşk. Seni hayatın merkezi de sanmıyorum. Ama yok saymıyorum da. Gelirsen hoş geldin derim. Gidersen dünyanın sonu olmaz. Çünkü artık biliyorum: İnsan sevdiği için değerli olmuyor. Kendine değer verdiğinde sevilmeyi hak ediyor. Aşk güzel şey. Ama insan önce kendine ait olmalı. Bana çok şey öğrettin be aşk... Sevdiğime pişman da ettin, düşmanda. Zamanın nasıl geçtiğini unutturdun. Bazen bulunduğum şehri sevdirdin. Bazen de en güzel manzaraların ortasında bile kendimi eksik hissettirdin. Bulutların üzerine çıkardın. Sonra hiçbir şey olmamış gibi aşağıya bıraktın. 

Adını duyduğumda gülümsettiğin de oldu. Gecenin bir vakti ağlattığın da... Ama galiba en kötüsü; ne kavuşturman oldu ne de ayırman. Bazı hikâyeler yarım kalıyor. Ne tamamen bitiyorlar ne de devam ediyorlar. İnsan tam olarak neye üzüldüğünü bile anlayamıyor. İçinde iki kişi yaşamaya başlıyor. Biri haykırırcasına "Dön." demek istiyor. Diğeri tek bir adım atmıyor. Çünkü bazı gururlar kibirden değil, kırgınlıktan doğuyor. 

Söylenecek onca şey varken boğazına düğümleniyor insanın. Ne tamamen gidilebiliyor... Ne de geri dönülebiliyor. Birbirlerine ait olamıyorlar. Ama birbirlerinden de tamamen vazgeçemiyorlar. Yâr la bir olamayınca yerle bir oluyormuş insan. Neyse ki ben Aşk ve Gurur kitabındaki gurur kısmıyım. Aşkımdan sürünürüm belki... Ama dönmem geri. İnsan sevmediği için değil, kendine saygı duyduğu için gider. Ve bazı kapılar özlemden değil, onurdan kapalı kalır.

Özler miyim? Hem de nasıl. Merak eder miyim? Elbette. Ama her özlem geri dönmeyi gerektirmiyor. İnsan bazen kalbiyle değil, karakteriyle yoluna devam ediyor. Aşk konusunda mantıklı biri olduğumu söyleyemem. Ama gurur konusunda oldukça istikrarlıyım. Kalbim bazen geri dönmek istedi. Gururum navigasyonu yeniden hesapladı.

Sevgiler,

Nihal Alkan
Yer: Çatalca, İstanbul, Türkiye

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz Bunu Benim Sesim Sandınız

Resim
   Sevgi, insandan başka şeylere verildiğinde daha berraktır. Bir çiçeği severken karşılık beklenmez. Gökyüzünü severken terk edilme korkusu duyulmaz. Bu yüzden sevgi , böyle zamanlarda daha saf görünür; sessiz, zarif ve hafif. Fakat sevgi insana yöneldiğinde değişir. İnsan, sevginin içine korkularını, beklentilerini ve eksikliklerini katar. Sevmek ile sahip olmayı birbirine karıştırır. Kıskançlığı sevgi, bağımlılığı aşk sanır. Oysa bunlar sevginin kendisi değil, yalnızca gölgesidir. Yine de bütün gölgelerine rağmen sevgi, hayatın en güzel rüyasıdır. İçine düşen bir ışık gibi insanı hafifleten, olduğu yerden çözüp özgürleştiren bir histir. Belki de bu yüzden insan ondan kolay kolay vazgeçemez. Bazı hikâyeler yüksek sesle anlatılmaz. Çünkü adı söylense küçülür, detayı verilse herkesleşir. Oysa bazı şeyler yalnızca iki kişinin bildiği kadar gerçektir. Kimileri hayatına gürültüyle girmez. Yavaş yavaş yerleşir içine. Bir cümlenin arasına saklanır, bir şarkının nakaratında belirir,...
Devamı

Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak

Resim
Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak İnsan bazen kalabalık bir evin içinde bile kendini yalnız hissedebilir. Üstelik bu yalnızlık yabancılar arasında değil, en yakınında duran insanın yanında ortaya çıkar. Çünkü bazı evliliklerde iki kişi aynı hayatı paylaşır ama aynı tarafta durmaz. İşte o zaman evlilik, birlikte kurulan bir hayat olmaktan çıkar; yan yana fakat ayrı yaşanan bir düzene dönüşür. Evlilik üzerine konuşurken sıkça şu cümle kurulur: “Evlilik iki kişinin bir hayat kurmasıdır.” Oysa mesele yalnızca aynı çatı altında yaşamak değildir. Asıl mesele, gerçekten “biz” olabilmektir. Çünkü evlilikle birlikte hayata yalnızca bir insan eklenmez; aynı zamanda yeni bir aile kurulur. Ve bu yeni yapının merkezinde artık iki kişi vardır. Bu bilince sahip olan insanlar zor zamanlarda bile partnerlerinin yanında durmayı başarır. Üstelik bu duruş yalnızca eşlerine değil, çevrelerine de güçlü bir mesaj verir. Ailelerin gelin ya da damada yaklaşımı da çoğu zaman bu sınırlar içinde şekille...
Devamı

Kendine Biçilen Yerden Taşmak

Resim
Kadın olmak, bana anlatıldığı gibi yalnızca var olmak değildi. Bunu bana öğrettiklerinde değil; susmam gereken yerleri öğrendiğimde anladım. Ne zaman fazla olduğumu, ne kadarının “yeterli” sayıldığını, hangi cümlede eksilmem gerektiğini öğrendiğimde... İnsan bazen kendine biçilen yer kadar var olabiliyormuş ve en çok da o yerin dışına taştığında fark ediyormuş kendini. Bir gün, aynı şeyi savunduğumu sandığım kadınlarla aynı masada oturdum. Kelimelerimiz benzerdi, cümlelerimiz tanıdıktı ama bakışlarımız birbirimizi tartıyordu. Sanki kim daha az kırılmış, kim daha çok dayanmış, kim daha “doğru” yaşamış; sessizce ölçülüyordu. İşte o an fark ettim: Aynı yerden yaralananlar bile birbirine her zaman merhem olmuyordu. Çünkü kadın, yalnızca erkekle değil; bazen en yakınıyla da sınanıyordu. Ve bazen en derin yaralar, en tanıdık ellerden geliyordu. En yakınım sandığım gözlerde bile, başardığım her şeyin ardından ince bir gölge gördüm. Sevinç değildi bu; daha çok duraksayan bir bakış, içten içe...
Devamı