Büyümek Bazen Anne ve Babayı İlk Kez Anlamaktır

Sevgili Annem ve Babam, Bu mektubu yazmak sandığımdan zor oldu. Size ne kızabiliyorum ne de çoğu şeyi görmezden gelebiliyorum. Galiba insan büyüdükçe anne ve babasına dair duygularını tek bir yere koyamıyor. Çocukken bazı şeyleri eksik hissediyor. Büyüyünce nedenlerini anlamaya başlıyor. Sonra ikisinin arasında bir yerde kalıyor. Ben de tam oradayım. Çocukken sizi çok özledim. Şimdi büyüyünce sizi çok daha iyi anlıyorum. Siz de geçtiniz. Siz de hayatı ilk kez yaşıyordunuz.  Anne ve babalar her şeyi biliyor sanılıyor. Hiç korkmuyorlar, yorulmuyorlar. Hiç hata yapmıyorlar gibi geliyor. Sonra bir gün büyüyorsun. Ve onların da yalnız kaldıklarını görüyorsun. Onların da korkuları olduğunu. Onların da bazı geceler uyuyamadığını, hayatla mücadele ettiğini… İşte o gün bakışın değişiyor. Şimdi dönüp geçmişe baktığımda sizi görüyorum. Sadece anne ve babam olarak değil... Elinden geleni yapmaya çalışan iki insan olarak. Çalışıyordunuz. Bir ev geçindirmeye çalışıyordunuz. Bana daha iyi bir hayat sunmaya... Belki kendinizden vererek... Belki de içinizde taşıdığınız suçluluklarla...

Bugün bunu görebiliyorum. Ama çocukken göremiyordum. Çocukken sadece bekliyordum… Kapıları. Akşam olmasını. Eve dönmenizi. Bazen korkuyordum. Bazen yalnız hissediyordum. Ama bunları söylemiyordum. Çünkü daha o yaşlarda yük olmamayı öğrenmiştim. Belki de en erken öğrendiğim şey buydu. Sessiz olmak. İdare etmek. Beklemek. Şimdi düşünüyorum da... Elinizden gelenin daha fazlasını yapmak istiyordunuz. İnsan her zaman istediği hayatı kuramıyor. Bugün geçmişe baktığımda suçlu aramıyorum. Çünkü artık kusursuz anne-baba diye bir şey olmadığını biliyorum.

Sadece insan var. Yanlış yapan. Öğrenen. Çabalayan. Bazen eksik kalan ama yine de seven insanlar... Şu hayattaki en büyük şanslarımdan biri siz oldunuz. Bunu bütün samimiyetimle söylüyorum. Çünkü sevgiyi hep hissettim. Belki her zaman yanımda değildiniz. Ama sevmediğinizi hiç düşünmedim. Sanırım büyümek biraz da bunu anlamakmış. Anne ve babanı affetmek değil... Onları ilk kez gerçekten görmekmiş. Sadece anne ve baba olarak değil... İnsan olarak.

Ve size söylemek istediğim bir şey var. Mükemmel olmanız gerekmiyordu. İnsan olmanız yetti. Bütün yorgunluğunuza rağmen devam etmeniz. Kendi sınavlarınızla uğraşırken beni de büyütmeye çalışmanız ve bütün eksiklere rağmen sevgiyi hissettirmeyi başarmanız. Bunun için teşekkür ederim. Çocukken sizi özledim. Büyüyünce sizi anladım. Şimdi ise sizi daha çok seviyorum.

Sevgiyle,

Kızınız



Nihal Alkan

Yer: Türkiye

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz Bunu Benim Sesim Sandınız

Resim
   Sevgi, insandan başka şeylere verildiğinde daha berraktır. Bir çiçeği severken karşılık beklenmez. Gökyüzünü severken terk edilme korkusu duyulmaz. Bu yüzden sevgi , böyle zamanlarda daha saf görünür; sessiz, zarif ve hafif. Fakat sevgi insana yöneldiğinde değişir. İnsan, sevginin içine korkularını, beklentilerini ve eksikliklerini katar. Sevmek ile sahip olmayı birbirine karıştırır. Kıskançlığı sevgi, bağımlılığı aşk sanır. Oysa bunlar sevginin kendisi değil, yalnızca gölgesidir. Yine de bütün gölgelerine rağmen sevgi, hayatın en güzel rüyasıdır. İçine düşen bir ışık gibi insanı hafifleten, olduğu yerden çözüp özgürleştiren bir histir. Belki de bu yüzden insan ondan kolay kolay vazgeçemez. Bazı hikâyeler yüksek sesle anlatılmaz. Çünkü adı söylense küçülür, detayı verilse herkesleşir. Oysa bazı şeyler yalnızca iki kişinin bildiği kadar gerçektir. Kimileri hayatına gürültüyle girmez. Yavaş yavaş yerleşir içine. Bir cümlenin arasına saklanır, bir şarkının nakaratında belirir,...
Devamı

Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak

Resim
Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak İnsan bazen kalabalık bir evin içinde bile kendini yalnız hissedebilir. Üstelik bu yalnızlık yabancılar arasında değil, en yakınında duran insanın yanında ortaya çıkar. Çünkü bazı evliliklerde iki kişi aynı hayatı paylaşır ama aynı tarafta durmaz. İşte o zaman evlilik, birlikte kurulan bir hayat olmaktan çıkar; yan yana fakat ayrı yaşanan bir düzene dönüşür. Evlilik üzerine konuşurken sıkça şu cümle kurulur: “Evlilik iki kişinin bir hayat kurmasıdır.” Oysa mesele yalnızca aynı çatı altında yaşamak değildir. Asıl mesele, gerçekten “biz” olabilmektir. Çünkü evlilikle birlikte hayata yalnızca bir insan eklenmez; aynı zamanda yeni bir aile kurulur. Ve bu yeni yapının merkezinde artık iki kişi vardır. Bu bilince sahip olan insanlar zor zamanlarda bile partnerlerinin yanında durmayı başarır. Üstelik bu duruş yalnızca eşlerine değil, çevrelerine de güçlü bir mesaj verir. Ailelerin gelin ya da damada yaklaşımı da çoğu zaman bu sınırlar içinde şekille...
Devamı

Kendine Biçilen Yerden Taşmak

Resim
Kadın olmak, bana anlatıldığı gibi yalnızca var olmak değildi. Bunu bana öğrettiklerinde değil; susmam gereken yerleri öğrendiğimde anladım. Ne zaman fazla olduğumu, ne kadarının “yeterli” sayıldığını, hangi cümlede eksilmem gerektiğini öğrendiğimde... İnsan bazen kendine biçilen yer kadar var olabiliyormuş ve en çok da o yerin dışına taştığında fark ediyormuş kendini. Bir gün, aynı şeyi savunduğumu sandığım kadınlarla aynı masada oturdum. Kelimelerimiz benzerdi, cümlelerimiz tanıdıktı ama bakışlarımız birbirimizi tartıyordu. Sanki kim daha az kırılmış, kim daha çok dayanmış, kim daha “doğru” yaşamış; sessizce ölçülüyordu. İşte o an fark ettim: Aynı yerden yaralananlar bile birbirine her zaman merhem olmuyordu. Çünkü kadın, yalnızca erkekle değil; bazen en yakınıyla da sınanıyordu. Ve bazen en derin yaralar, en tanıdık ellerden geliyordu. En yakınım sandığım gözlerde bile, başardığım her şeyin ardından ince bir gölge gördüm. Sevinç değildi bu; daha çok duraksayan bir bakış, içten içe...
Devamı