İnsan Yaşamadığı Şeyin Cahilidir


İnsan yaşamadığı şeyin cahilidir. Çünkü uzaktan herkesin hayatı kolay görünür. Hepimiz bazı konularda biraz cahiliz. Bu ne demek oluyor diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Öncelikle bizler her konu hakkında mutlaka bilgisi olan bir milletiz. :) Daha önce deneyimlemediğimiz konular hakkında yorum yapmak, hatta akıl vermek bizim en önemli özelliklerimizden biri. Çok seviyoruz değil mi bilmediğimiz konular hakkında konuşmayı?

Bazen okuduğumuz, dinlediğimiz ya da sosyal medyada gördüğümüz şeyleri kendi fikrimiz gibi sunmayı da severiz. Doğru ya da yanlış olmasını boş verdim, teorinin gerçek hayatla pek ilgisi olmadığı da bilinen bir gerçek. Çünkü yaşanmayan hiçbir şey tam bilinmez. Dışarıdan görünenle içinde yaşanan aynı şey değildir.

Uzaktan çocuk yetiştirmek kolaydır mesela. Başkasının evliliğinde çözüm üretmek de öyle. Herkesin ilişkisine sabır tavsiye edilir ama kimse o evin sessizliğini bilmez. Yas tutan birine “Boş ver geçer, sağlıklısın ya buna şükret” demek de bunlardan biridir. Kulağa teselli gibi gelir ama çoğu zaman anlamamaktan doğar.

Hiç ayrılmamış biri aşk acısını küçümseyebilir. Hiç uykusuz kalmamış birinin çocuk bakımı hakkında yorum yapması da o yüzden bana yanlış geliyor. Hayatı hep kolay yaşamış insanlar geçim sıkıntısını, işsizliğin ne demek olduğunu, geceleri uykudan uyandıran gelecek kaygılarını bilemez. Hayat, seyreden için basit; yaşayan için ağırdır.

Karmaya inanır mısınız? Ben inanırım. O yüzden büyük konuşmamaya dikkat ederim. Çünkü hayatı biraz ucundan bile tecrübe eden biri bilir ki, rahatça yorum yaptığımız her şeyin bir zaman sonra başrolünde oynarız. :) Bu da hayatın bizimle oynama şeklidir biraz.

Ben de eskiden kolay yorum yapardım. Özellikle bazı insanların neden sustuğunu, neden bazı şeylere katlandığını, neden o kararı aldığını anlamadan konuşurdum. Hayat yaşattıkça sesim biraz kısıldı. Çünkü insan bazı duyguların içine düşmeden, başkasının neden öyle davrandığını gerçekten bilmiyor.

İnsan bazen başkasına verdiği öğüdü, bir gün kendine veremiyor. Dün kolay görünen şey, bugün omzunda ağır bir yük olabiliyor. Dün eleştirdiğin bir sabrın içinde, yarın kendini sessizce beklerken bulabiliyorsun. O yüzden artık kimse hakkında kesin konuşmayı doğru bulmuyorum.

İmam Gazali’nin bir eseri vardır, bilirsiniz belki: Dilin Afetleri. Okuyanın bir süre ağzını açmaya korktuğu söylenir, okuyanlar anladı beni. Dil öyle bir şeydir ki insanı yüceltir de, ipe de götürür.

Bu yüzden artık herkes hakkında fikrim yok. Bazı konularda yalnızca susuyorum. Çünkü hayatın kime ne yaşatacağını, kimin hangi yükü taşıdığını bilmiyorum. İnsan yaşamadığı şeyin cahilidir. Asıl olgunluk da bunu bilmektir.

Sizce insan en çok hangi konuda yaşamadığını konuşur?
Hayat sizi hangi konuda susturdu?

Yer: Türkiye

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz Bunu Benim Sesim Sandınız

Resim
   Sevgi, insandan başka şeylere verildiğinde daha berraktır. Bir çiçeği severken karşılık beklenmez. Gökyüzünü severken terk edilme korkusu duyulmaz. Bu yüzden sevgi , böyle zamanlarda daha saf görünür; sessiz, zarif ve hafif. Fakat sevgi insana yöneldiğinde değişir. İnsan, sevginin içine korkularını, beklentilerini ve eksikliklerini katar. Sevmek ile sahip olmayı birbirine karıştırır. Kıskançlığı sevgi, bağımlılığı aşk sanır. Oysa bunlar sevginin kendisi değil, yalnızca gölgesidir. Yine de bütün gölgelerine rağmen sevgi, hayatın en güzel rüyasıdır. İçine düşen bir ışık gibi insanı hafifleten, olduğu yerden çözüp özgürleştiren bir histir. Belki de bu yüzden insan ondan kolay kolay vazgeçemez. Bazı hikâyeler yüksek sesle anlatılmaz. Çünkü adı söylense küçülür, detayı verilse herkesleşir. Oysa bazı şeyler yalnızca iki kişinin bildiği kadar gerçektir. Kimileri hayatına gürültüyle girmez. Yavaş yavaş yerleşir içine. Bir cümlenin arasına saklanır, bir şarkının nakaratında belirir,...
Devamı

Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak

Resim
Evlilikte En Büyük Sorun: “Biz” Olamamak İnsan bazen kalabalık bir evin içinde bile kendini yalnız hissedebilir. Üstelik bu yalnızlık yabancılar arasında değil, en yakınında duran insanın yanında ortaya çıkar. Çünkü bazı evliliklerde iki kişi aynı hayatı paylaşır ama aynı tarafta durmaz. İşte o zaman evlilik, birlikte kurulan bir hayat olmaktan çıkar; yan yana fakat ayrı yaşanan bir düzene dönüşür. Evlilik üzerine konuşurken sıkça şu cümle kurulur: “Evlilik iki kişinin bir hayat kurmasıdır.” Oysa mesele yalnızca aynı çatı altında yaşamak değildir. Asıl mesele, gerçekten “biz” olabilmektir. Çünkü evlilikle birlikte hayata yalnızca bir insan eklenmez; aynı zamanda yeni bir aile kurulur. Ve bu yeni yapının merkezinde artık iki kişi vardır. Bu bilince sahip olan insanlar zor zamanlarda bile partnerlerinin yanında durmayı başarır. Üstelik bu duruş yalnızca eşlerine değil, çevrelerine de güçlü bir mesaj verir. Ailelerin gelin ya da damada yaklaşımı da çoğu zaman bu sınırlar içinde şekille...
Devamı

Kendine Biçilen Yerden Taşmak

Resim
Kadın olmak, bana anlatıldığı gibi yalnızca var olmak değildi. Bunu bana öğrettiklerinde değil; susmam gereken yerleri öğrendiğimde anladım. Ne zaman fazla olduğumu, ne kadarının “yeterli” sayıldığını, hangi cümlede eksilmem gerektiğini öğrendiğimde... İnsan bazen kendine biçilen yer kadar var olabiliyormuş ve en çok da o yerin dışına taştığında fark ediyormuş kendini. Bir gün, aynı şeyi savunduğumu sandığım kadınlarla aynı masada oturdum. Kelimelerimiz benzerdi, cümlelerimiz tanıdıktı ama bakışlarımız birbirimizi tartıyordu. Sanki kim daha az kırılmış, kim daha çok dayanmış, kim daha “doğru” yaşamış; sessizce ölçülüyordu. İşte o an fark ettim: Aynı yerden yaralananlar bile birbirine her zaman merhem olmuyordu. Çünkü kadın, yalnızca erkekle değil; bazen en yakınıyla da sınanıyordu. Ve bazen en derin yaralar, en tanıdık ellerden geliyordu. En yakınım sandığım gözlerde bile, başardığım her şeyin ardından ince bir gölge gördüm. Sevinç değildi bu; daha çok duraksayan bir bakış, içten içe...
Devamı